8 Sivan, 15 Haziran 1949, Tel-Aviv’de duydum
“Her kim Şabat’tan zevk alırsa, ona sınırları olmayan bir miras verilir. Şöyle denilmiştir: ‘O zaman Tanrı’da zevk alacaksın, ve seni yeryüzünün yüksek yerlerinde gezdireceğim, ve seni baban Yakup’un mirasıyla besleyeceğim’ vb. Bu, hakkında ‘Kalk, ülkeyi boydan boya dolaş’ diye yazılı olan İbrahim gibi değildir. Ve hakkında ‘Bütün bu toprakları sana ve soyuna vereceğim’ yazılı olan İshak gibi de değildir; fakat hakkında ‘Ve batıya, doğuya, kuzeye ve güneye yayılacaksın’ yazılı olan Yakup gibidir.” (Şabat 118)
Bu Gemara‘yı olduğu gibi anlamak zordur. İsrail’in her bir ferdine, tüm dünya, sınırsız bir alan mı verilmelidir?
Bilgelerimizin şu sözleriyle başlamalıyız: “Gelecekte, Yaradan güneşi kılıfından çıkaracak ve onu karartacak. Günahkârlar onunla yargılanır, erdemliler ise onunla iyileşir, şöyle yazıldığı gibi: ‘Gün gelir, bir fırın gibi yanar ve bütün kötülük yapanlar ve kötülük işleyenler anız olur; ve gelen gün, onları yakar, diyor ev sahiplerinin Tanrı’sı, onlara ne kök ne de dal bırakacak,’ ne bu dünyada bir kök ne de öbür dünyada bir dal.” “Ama Benim Adımdan korkan sizlere erdemlinin güneşi kanatlarında şifa ile doğacak” diye yazıldığı üzere, erdemliler onunla şifa bulurlar. Ve dahası, onunla arınırlar” (Avoda Zarah 3b).
Bilgelerin bilmecesini, güneşin ne olduğunu, kılıfın ne olduğunu ve bu zıtlığın nereden geldiğini anlamamız gerekir. Ayrıca, “ne bu dünyada bir kök ne de öbür dünyada bir dal” nedir? Ve “Üstelik onunla arınırlar” nedir? “Onunla iyileşir ve arınırlar” demesi gerekirdi. Ayrıca, söylediği “dahası” nedir?
Şimdi bilgelerimizin sözlerini anlayabiliriz: “İsrail aya göre, dünya ulusları ise güneşe göre tanımlanır” (Suka 29). Böylece güneş ışığı, “güneş kadar net” yazıldığı üzere, en doğru bilginin sıfattıdır. Ve Tora’yı ve Mitzvot’u [emirleri] almayan dünya ulusları, Yaradan’ın onu her ulusa ve dile getirdiğinin yazıldığı gibi, Tora’nın ışığından haz almak istemedikleri için, O’nun ışığından alan “ayı” güneşin ışığı, yani ortak ışık olarak kabul ettiler. Yine de, onlar Yaradan’ı çalışmak ve O’nun Kendisini tanımak için özlem ve arzu duyarlar.
Ancak İsrail, güneş ışığının içlerinde kıyafetlendiği Tora ve Mitzvot olan ay tarafından sayılır. Dolayısıyla, Tora, Yaradan’ın kılıfıdır.
Zohar’da “Tora ve Yaradan birdir” diye yazılmıştır. Bu, Yaradan’ın ışığının Tora ve Mitzvot‘ta kıyafetlendiği ve O’nun ve kılıfının bir olduğu anlamına gelir. Bu nedenle, İsrail Tora ve Mitzvot‘ta kendilerini tamamlamak için ay ile tanımlanır. Bu yüzden onlar da doğal olarak Yaradan’la ödüllendirilirler. Ancak dünya ulusları Tora ve Mitzvot‘u, yani kılıfı yerine getirmedikleri için, güneşin ışığına bile sahip değildirler.
“Gelecekte, O güneşi kılıfından çıkarır” sözünün anlamı budur. Ve dediler ki, “Aşağıdakilerde Şehina [Kutsallık]; yüce bir gereksinim”, yani Yaradan bunu arzuluyor ve özlüyor.
Altı iş gününün anlamı budur, bu da Tora ve Mitzvot‘taki çalışma anlamına gelir, zira “Tanrı her şeyi Kendi amacı için yaratmıştır.” Ve hatta hafta içi yapılan işler bile Yaradan’ın işidir, şöyle yazıldığı gibi: “O, onu boşa yaratmadı; onu yaşanacak şekilde biçimlendirdi.” Bu yüzden ona “kılıf” denir.
Ve Şabat güneşin ışığıdır, ebedi yaşamdaki dinlenme günüdür. Demek ki, O dünyayı iki derecede hazırlamıştır: 1) Şehina’sının [Kutsallığının] altı iş gününde Tora ve Mitzvot aracılığıyla ifşa olması, 2) O’nun dünyada Tora ve Mitzvot olmaksızın ifşa olması.
“Zamanında, onu hızlandıracağım” ifadesinin anlamı budur. Ödüllendirildi – onu hızlandıracağım, yani Tora ve Mitzvot aracılığıyla. Ödüllendirilmedi- zamanında, yaratılışın evrimi tüm acılarla birlikte insanlığa bir son ve kurtuluş getirdiğinden, Yaradan Şehina’sını alttakilere yerleştirene kadar. Buna “zamanında” denir, zaman içinde gerçekleşen evrim yoluyla.