Şavuot [Haftalar Bayramı], 1939, Kudüs’te duydum
“Ben Efendin senin Tanrınım.” Ayrıca, Zohar’da, “kapılarda bilinen.” Soru: Bilgelerimiz neden yazılı metindeki meclis festivalini adlandırma biçimini değiştirip ona “Tora’mızın verilmesi” dediler? Tora’da bu festival, “ilk meyvelerin sunusu” adıyla belirtilmiştir; şöyle yazıldığı gibi: “Ayrıca ilk meyveler gününde.” Bilgelerimiz gelip ona “Tora’mızın verilmesi” adını verdiler.
Mesele şudur ki; bilgelerimiz hiçbir şeyi değiştirmediler; yalnızca ilk meyvelerin sunulması meselesini yorumladılar. Şöyle yazılmıştır: “Tarla ve içindeki her şey sevinsin; o zaman ormanın ağaçları sevinçle şarkı söylesin.” Bir tarla ile bir orman arasındaki fark şudur; tarla meyve verir, ormanlar ise meyve vermeyen kısır ağaçlardır.
Bu, bir tarlanın Malhut olarak ayırt edildiği anlamına gelir; bu da mantık ötesi inanç olan cennetin krallığının yükünün kabul edilmesi olarak ayırt edilir.
Peki inancın ölçüsü nedir? Bunun bir ölçüsü vardır; yani inanç, bilgi ile tam olarak aynı ölçüde dolmalıdır. O zaman buna “Tanrı’nın kutsadığı bir tarla” yani meyve veren tarla denir. O’na bağlanmanın tek yolu budur; zira bu durum mantık ötesi olduğundan, O’na hiçbir sınır koymaz.
Bilgi ise sınırlıdır. Büyüklüğün ölçüsü, bilginin ölçüsüne göredir. Ve buna “Kısır olan ve meyve vermeyen başka bir Tanrı” denir. Bu yüzden buna “bir orman” denir. Ancak her durumda, her ikisine de “uçlar” denir. Fakat orta çizgi ayrımı olmalıdır; yani kişinin bilgiye de ihtiyacı vardır, ancak mantık ötesi inancını bozmaması şartıyla.
Yine de, eğer kişi bilgiyle inançtan biraz daha iyi çalışırsa, anında her şeyi kaybeder. Bunun yerine, onun için hiçbir fark olmamalıdır. O zaman, “Tarla sevinecek, vb., ormanın ağaçları sevinçle şarkı söyleyecek”; çünkü o zaman inançla güçlenecek olan “orman” olarak ayırt edilen “başka Tanrı” için bile bir ıslah vardır.
Avraham hakkında yazılan, “Önümde yürü ve tam ol” sözünün anlamı budur. RAŞİ, bunu onun desteğe ihtiyacı olmaması şeklinde yorumlar. Nuh hakkında ise, “Nuh Tanrı ile yürüdü” yazılmıştır; yani onun desteğe ihtiyacı vardı, her ne kadar bu destek yine Yaradan’dan gelse de. Ancak, olabileceklerin en kötüsü, insanların desteğine ihtiyaç duymaktır.
İki mesele vardır: 1) bir hediye, 2) bir borç.
İnsanlardan alınan hediye destektir ve kişi bunu geri vermek istemez, aksine hayatının geri kalanında kullanmak ister. Borç ise kişinin geçici olarak, yani kendi gücü veya kudreti olmadığı sürece aldığıdır; ancak kişi, kutsallık ve saflık içindeki çalışma ve çaba sayesinde kendi gücünü elde edeceğini umut eder. O zaman, aldığı desteği geri verecektir. Yine de bu da iyi değildir; çünkü eğer elde etmekle ödüllendirilmezse, düşecektir.
“Tora’nın alınması” değil de “Tora’nın verilmesi” meselesine dönelim; çünkü o zaman, “Kral’ımızı görmek istiyoruz” yazıldığı üzere, Tora’yı Veren ile ödüllendirilmişlerdi. Bu nedenle, ödüllendirildikleri asıl şey “Tora’yı Veren”dir. Ve o zaman buna “Tanrı’nın kutsadığı bir tarla”, yani meyve veren bir tarla denir.
Bu, ilk meyvenin, yani tarlanın ilk meyvesinin anlamıdır. Bu, “Tora’yı Veren” ile ve tam bir farkındalıkla ödüllendirilmenin bir işaretidir. Bu yüzden şöyle der: “Babam gezgin bir Arami idi.” Daha önce düşüşleri ve kurnazlıkları vardı, fakat şimdi bu sürdürülebilir bir bağdır. Bilgelerimizin ilk meyve meselesini, “Tora’yı Veren” ile ödüllendirildikleri “Tora’nın verilmesi” olarak yorumlamalarının nedeni de budur.