Mişpatim 3, 27 Şubat 1943 tarihinde duydum
Galgalta’dan Zeir Anpin’e çiy damlar. Solgun saçlara gelince, her saçın altında bir çukur vardır; bu, “O beni fırtına ile ezecekti” ifadesine işaret eder. “Sonra Tanrı, Eyov’a fırtınanın içinden cevap verdi.” Aynı şekilde, “Sayılanların arasından geçen herkes, kutsallığın şekelinden yarım şekel verecek” ayeti ve “‘Ruhlarınız için kefarette bulunmak üzere’ bir baş Beka’nın [çukurun]” ifadesi de bu kavrama dâhildir.
Saç konusunu anlamak açısından bu, siyah ve mürekkep sırrıdır. Yani kişi yabancı düşüncelere sahip olduğu için Yaradan’dan uzaklaştığını hissettiğinde buna “saç” denir. “Solukluk” ise beyazlık anlamına gelir; bu da Yaradan’ın ışığı kişinin üzerine döküldüğünde, bu ışığın onu Tanrı’ya yaklaştırdığı durumdur. İkisi birlikte “ışık ve Kli [kap]” olarak adlandırılır.
Çalışmanın düzeni şudur: Kişi Tanrı çalışmasına uyandığında, bu ona solgunluk verilmesiyle olur. O zaman Tanrı çalışmasında canlılık ve ışık hisseder. Ardından, ona yabancı bir düşünce gelir; bu düşünceyle derecesinden düşer ve çalışmadan uzaklaşır. Bu yabancı düşünceye “Se’ara” [fırtına/saç] denir. Saçın altında bir çukur vardır; bu, kafatasındaki bir delik ve eksikliktir.
Yabancı düşünceler kişiye gelmeden önce Roş (baş) tamdır ve kişi Yaradan’a yakındır; ancak yabancı düşünceler aracılığıyla Yaradan’dan uzaklaşır. Bu bir eksiklik olarak kabul edilir. Kişi bundan dolayı pişmanlık duyduğunda, içinden bir su akışı yükselir. Böylece saç, bolluğun aktarımı için bir kanal hâline gelir ve kişi beyazlıkla ödüllendirilir.
Daha sonra yabancı düşünceler ona yeniden gelir ve kişi bir kez daha Yaradan’dan uzaklaşır. Bu da kafatasında yeni bir çukur, bir delik ve eksiklik oluşturur. Pişmanlıkla birlikte bir kez daha su akışı doğar ve saç, bolluğu aktaran bir kanal hâline gelir.
Bu düzen inişler ve çıkışlar biçiminde tekrar eder; saçlar tam ölçüsüne ulaşıncaya kadar sürer. Yani kişi her ıslah edişinde bolluğu çeker. Bu bolluğa “çiy” denir; “Başım çiy ile doldu” ifadesindeki gibi. Bolluk aralıklı gelir ve her seferinde bir damla gibi hissedilir. Kişi çalışmasını tamamlayıp “bir daha aptallığa dönmeyeceği” bütünlüğe ulaştığında, bu çiyin ölüleri dirilteceği söylenir.
“Çukur”, yabancı düşüncelerin kafada delikler açması anlamına gelir.
Yarım şekel konusu da bununla ilişkilidir: kişi yarı suçlu, yarı masumdur. Ancak bu iki durum aynı anda gerçekleşmez; her seferinde tam bir hâl vardır. Çünkü bir Mitzva’yı çiğneyip onu yerine getirmeyen artık yarım değil, tam günahkâr sayılır.
Bu iki farklı zamanla ilgilidir. Bir zaman erdemli, Yaradan’a bağlı ve tamamen masumdur; diğer zaman düşüştedir ve bu nedenle günahkârdır. “Dünya ancak tamamen erdemliler ya da tamamen günahkârlar için yaratılmıştır” sözü bu anlamdadır. Bu yüzden ona “yarım” denir, çünkü iki farklı hâli vardır.
“Ruhlarınız için kefaret ödemek” de bu duruma işaret eder. Kişi başının eksik olduğunu, yani yabancı bir düşünce geldiğinde zihninin artık Yaradan ile birlikte olmadığını hissettiğinde, içsel bir acı duyar. Bu pişmanlık ruhu arındırır ve kefaret getirir. Her seferinde tövbe eden kişi, yeni bir bolluk akışı çeker; ta ki “Başım çiy ile doldu” yoluyla, bolluk bütünüyle doluncaya kadar.