Baal HaSulam’ın bir el yazmasından kopyalanmıştır
Yeni Ay’ın kutsanmasındaki yedi tam gün meselesinde; yedi tam günü ve ayrıca Şabat [Sebt] çıkışını da beklemek adettendir. Şabat çıkışı yedi günün ortasına denk geldiğinde ayı kutsadığımız veya yedi gün vaktinden vaktine tamamlandığında Şabat çıkışını beklemedikleri adet gibi değildir. Bu böyle değildir, çünkü özellikle Şabat çıkışında, tam yedi gün beklenmelidir.
Mesele şudur ki; ay Malhut olarak kabul edilir ve “yedinci” olarak adlandırılır, bu da “O benim içimdedir” demektir. Bu şu anlama gelir; Şabat, “O” olarak adlandırılan altı iş günüyle dolduğunda, Şabat “O benim içimdedir” der. “O” güneştir ve “ben” aydır; ay tüm ışığını güneşten alır ve kendisinden hiçbir şeyi yoktur.
Bununla birlikte onda “Şabat” ve “Ay” denilen iki Behinot [ayrım] vardır; zira Malhut’un kendisi de bilinen dört ayrım HB ve TM olarak kabul edilir. İlk üç Behinot (Hohma, Bina, Tifferet) Şabat’tır. Bunlar, Tora’da üç kez geçen “bu gün” ifadesiyle adlandırılan ve ima edilen üç öğündür. Gerçekten de, onun içindeki Behina Dalet, Şabat’ın çıkışı ya da aydır ve o gündüz değil gece olduğu için “bu gün” ifadesine dâhil değildir.
Şunu sorabiliriz: “Şabat’ın ilk öğünü de gecedir, öyleyse Tora neden onu ‘bu gün’ diye adlandırır?” Ancak Şabat arifesi, “Tanrı’ya malum olacak tek bir gün olacaktır; ne gündüz ne de gece; fakat akşam vaktinde ışık olacaktır” ifadesidir.
Fakat Şabat çıkışındaki gece hâlâ karanlıktır ve ışık değildir. Bu nedenle bilgelerimiz sözlü Tora’da, hâlâ düzeltilmemiş olan bu karanlığı ve geceyi ıslah etmek için Şabat çıkışında da bir masa hazırlamamızı öğretmişlerdir. Bu, “Melaveh Malkah” [Kraliçeye eşlik etmek] olarak adlandırılır; Şabat’ın üç öğününden hiçbir şey almayan o Behina Dalet olan Luz kemiğini besler ve tamamlar. Yine de bu Behina Dalet, “ay, gün” yoluyla kademeli olarak tamamlanır. Bu, İsrail’in zamanları, yani Şabat öğünüyle beslenmeyen o kalıntıyı kutsamasının anlamı olan ayın kutsanmasıdır.
Bu nedenle, Keduşa [kutsallık] bakımından daha yücesi olmayan rahiplerin en yücesi bile, akrabaları arasından herhangi bir ölü için kendisini kirletmemesi konusunda uyarılır. Yazı onu uyarır: “akrabası hariç, … onun için kendini kirletebilir.” Yukarıdakilerin hepsinden, herhangi bir üst Keduşa’nın Şabat’tan geldiğini anlayabilirsiniz. Ve “akrabası” olarak adlandırılan o Luz kemiği, yani Behina Dalet, Şabat öğününden almadığı için, yüce rahip onun tarafından kirletilmekten muaf değildir.
Gerçekten de, ayın kutsanmasındaki ıslahın anlamı Şabat’tan ve onun aydınlatmalarından uzanır. Bu, “Musa şaşırmıştı; ta ki Yaradan ona ateşten bir sikke benzerini gösterip ‘Böylece gör ve kutsal kıl’ diyene kadar” ifadesinin anlamıdır. Bu, Musa’nın onu kutsayamadığı için kafasının çok karıştığı anlamına gelir; zira Musa’nın tüm gücü Şabat’tır, çünkü Tora Şabat’ta verilmiştir.
Bu nedenle Musa, Tora’nın bütün ışıkları içinde bu kalıntı için bir ıslah bulamadı; çünkü bu kalıntı bunların hiçbirinden beslenmez. Bu yüzden Musa şaşırmıştı.
Ve Tanrı ne yaptı? Onu aldı ve içinde şekil içinde şekil olacak şekilde, ateşten bir sikke gibi biçimlendirdi; öyle ki bir yüzündeki basılı şekil diğer yüzündeki şekle benzemez. Bilgelerimizin Avraham’ın sikkesi hakkında söyledikleri gibi: bir yüzünde yaşlı bir adam ve yaşlı bir kadın vardı, Behina Bet’i, merhamet niteliğini temsil ediyordu; diğer yüzünde ise bir genç erkek ve bir bakire vardı, bunlar da “hiçbir adamın onu tanımadığı” sözlerinden gelen sert yargı niteliği olan Behina Dalet’tir.
Bu iki şekil öyle bir şekilde birleştirildi ki; Yaradan, dürüstlerin çalışması aracılığıyla orada Şabat ışıklarının bir ıslahını uzatmak istediğinde, Tanrı dürüstlere Malhut’un ilk üç niteliğinden uzanan o şekli gösterir; buna Behina Bet diyoruz ve dürüstler bunu Şabat ışıklarıyla kutsayabilirler. Bunun anlamı şudur…