Duydum
İki ayrım vardır:
Dünyaların yukarıdan aşağıya doğru zincirleme inişi ayrımı,
Aşağıdan yukarıya doğru olan ayrım.
Birinci ayrım: “Tanrı’nın yapmak üzere yarattığı.” Bu, Yaradan’ın bizim için bir çalışma yeri hazırladığı anlamına gelir.
İkinci ayrım: Bizim aşağıdan yukarıya doğru meşgul olmaya ve giydirmeye başladığımız zamandır. Ancak, derecenin bütünlüğüne ulaşmadan önce hiçbir şeyi kesin olarak bilemeyiz. Buna “önce öğrenmek, sonra anlamak” denir.
Ekmek yemeye başlayan küçük bir çocuğun o zaman henüz hiçbir kavrayışı yoktur, yalnızca ekmek hakkında [kavrayışı] vardır. Büyümeye başladığında ise, ekmeğin bir sebebi olduğunu, ekmeğin gözlerimize göründüğü biçimi almasını, yani beyaz, yumuşak, lezzetli ve benzeri olmasını sağlayan bir neden bulunduğunu anlamaya başlar.
Sonra ekmeğin fırından çıkarıldıktan sonraki biçimini edinir: O zaman ekmek fazlasıyla yumuşaktır ve çok sıcaktır, öyle ki yemeye uygun değildir. Eksik olan bir eylem vardır—yani zamanın geçmesiyle kuruyup soğuması; böylece havanın ekmeği uygun hale getirip, sofraya geldiğinde göründüğü biçimi almasını sağlaması.
Ancak daha sonra araştırmaya devam eder ve fırına konulmadan önceki başka bir biçimi daha görür. Her ne kadar aşağı yukarı aynı biçime sahip olsa da büyük farklar vardır. Şöyle ki, fırının ısısı ekmeği daha büyük ve daha katı hale getirir ve yüzeyini kabuklaştırır; önceden beyazken, şimdi farklı bir rengi vardır. Araştırmaya başladığında, ekmeğin biçimini ve ağırlığını fırına konulmadan önce de almış olduğunu görür.
Böylece bu durum, buğdayın alınıp toprağa ekildiği duruma gelene kadar devam eder. O zamana kadar yalnızca ekmekten alabilir, yani dünyada var olan ekmeği eksiltir. Fakat sonrasında artık nasıl ekleyeceğini de bilir.
Maneviyatta da böyledir: Kişinin önce aşağıdan yukarıya doğru alması gerekir. O zaman kişi yalnızca alabilir ve ekleyemez. Ancak sonrasında, ikinci durumda, kişi ekleyebilir de.